Како резултат на детската фантазија, потребата за игра и контрола над неа во раниот предучилишен и училишен период, замислените пријатели се мошне честа појава. Овој феномен не е страшен за детето, иако ги застрашува родителите, бидејќи помислуваат дека нешто лошо се случува.

Ситуацијата станува алармантна кога го попречува секојдневното функционирање, дружбата со децата или се опишува дека замислениот пријател е лош и го тера детето да се однесува лошо.
Замислениот пријател најчесто се јавува околу 3-4 годишна возраст кога детето ја развива фантазијата, гледа и разбира цртани, слуша бајки, приказни, и со егоцентричниот говор зборува со себе и со играчките. Феноменот на замислен пријател не е болест и не се третира како таква. Се јавува мошне ретко.

Едни научници предупредуваат дека се јавува кај оние деца кои имаат потешкотии во социјалното опкружување, немаат другарчиња и не се прифатени од нив или доживеале силни стресови и трауми. Други научници тврдат дека напротив овој феномен се јавува кај оние дека кои се високо когнитивно и емоционално интелигентни, имаат добри вербални способности, силна фатазија, имаат многу другарчиња, креативни се, кооперативни, независни и среќни. Според нив овие деца воопшто не се изолирани, осамени и несреќни. Интересен е податокот дека замислениот пријател почесто се јавува кај прворедените деца и единците. Во предучилишниот период почесто кај девојчињата, а во училишниот подеднакво кај двата пола. Децата знаат дека тие не постојат и дека се измислени ликови. Но со нив зборуваат, им се доверуваат, играат, се караат и се смируваат.

Најново на форумот

  • No posts to display.